Leven als een Celeb in Frankrijk!

Half opgevouwen en verlept zit ik onderuit gezakt in de mini met een kussen onder m’n hoofd. “Het was net weer raak hoor” zegt Björn tegen me als ik mijn ogen open doe. “Hoe bedoel je” vraag ik. “Nou ze hebben ons weer op de foto gezet”. Net? Op de foto? Nee niet weer denk ik. Niet dat ik het normaal erg kan waarderen als ik onverwacht op de foto word gezet maar mijn humeur krijgt helemaal geen positieve boost als ik op de foto word gezet door vreemden, compleet met een ontploft kapsel, ogen die zo rood doorlopen zijn alsof ik regelrecht op een whiskyfabriek ben aangesloten, in een onmogelijke pose op de voorstoel van de mini en nog net niet met kwijl in m’n mondhoeken, maar het scheelt niet veel. Nee echt waarderen kan ik dat niet. Maar ja dat zat erin, ik had na Oostkapelle al door dat we veel bekijks hebben met onze auto- en caravancombi maar ik had niet echt stilgestaan bij de neveneffecten. Het idee dat er gewoon foto’s van ons in fotoboeken en op harde schijven staan bij vreemden is niet echt heel erg aanlokkelijk. Maar goed, ik laat onze vakantie niet bederven door onbekende paparazzo’s. En dan te bedenken dat ze me vroeger als tienermeisje weleens de bijnaam Lady Di gaven. Hmmmm………..

Na een lange reis komen we aan op de door ons gereserveerde camping aan de kust. En ook hier worden we onnoemelijk vaak vastgelegd op de gevoelige plaat en maken de mensen maar wat graag een praatje met ons. Onze aanwezigheid gaat als een lopend vuurtje over de camping waardoor het pad langs onze plek waarschijnlijk aan het einde van het zomerseizoen opnieuw moet worden geasfalteerd. Zonder overdrijven waren we een ware bezienswaardigheid…….echt net beroemdheden. En dan het verschil in mensen. Sommige spreken je gewoon aan en klesten de oren van je kop en andere proberen heeeeel nonchalant voorbij te lopen en gaan op een afstandje staan kijken, denkend dat wij het niet zien. Tja we zijn ook zooo leuk…..jeg.

Het is een erg nette en mooie camping. Er staan permanent 2 dames in ieder toiletgebouw om de boel schoon te houden en dat is te merken. Het is er werkelijk heeel erg netjes. De camping ligt niet ver van het strand (paar minuten lopen) en het dorpje biedt alles wat je nodig hebt inclusief een paar restaurantjes waar we geregeld lekker hebben gegeten. Naast ons staat een gezellig gezin met een zoon van 18 en een dochter van 20 uit Hilversum. Erg aardige mensen waar je lekker mee kunt kletsen en helemaal geen last van hebt. Aan de andere kant staat een erg vriendelijk stel met 2 jongens van beiden een jaar of 8 uit Waalwijk. Keurige mensen waar je prima tussen kunt staan en gezelligheid aan hebt, dus dat hebben we wel getroffen. Niks raars dus, maar tegenover ons staat een gezin dat onze kaak meer dan gemiddeld heeft doen laten zakken van verbazing. Ze komen uit het midden van het land maar hij heeft een namaak Amsterdams accent waarbij Rob Verlinden in het niet valt. Zij heeft geen noemenswaardig accent maar normaal praten hebben we haar amper horen doen. Ze tierde en schreeuwde het merendeel van de dag. Maar de meest onderscheidende persoon van het gezin was zonder meer zoon Leroy. Wat een portret zeg. Een mollig ventje met beugel en bril en geheel gekleed in merkkleding. Een narcist in de dop inclusief een vocabulaire waar de honden geen brood van lusten. Volgens hem was z’n vader een lul, sukkel of dombo en hij vond ook dat z’n pa de hele dag zeikte. Zijn volume stond permanent op maximaal. Z’n ouders hadden duidelijk niks in te brengen wat zich de hele dag door uitte in gefrustreerd gemopper en geschreeuw. Een heerlijk sfeertje dus. Ze waren blij als Leroooooi (op z’n Amsterdams uitgesproken en op een overdreven zeikerig toontje) even met de overburen mee was naar het strand. Even verlost van de tiran en….. rust. De verwende snotaap had de beschikking over een stofzuiger om z’n tent uit te zuigen maar zelfs dat deed pa. Om nog maar te zwijgen over de spelcomputer en de tv met dvd-speler.

Z’n Pa was ook vreemd (hoe kan het ook anders) want die zat de hele dag voor z’n caravan naar andere mensen te staren zonder enige vorm van gene. En dan bedoel ik niet even kijken wie er voorbij komt…..nee minutenlang iemand aanstaren. De buurvrouw naast ons voelde zich er enorm opgelaten door, net als wij overigens, bleek al gauw. Ze verkaste gewoon naar een plaatsje uit het zicht met d’r stoel. Bizar toch? Wel soms erg vermakelijk trouwens zo’n gezin tegenover je, maar zo wil je toch niet leven…..wat een hel.

En dan hadden we nog de bommen die in de vorm van enorme dennenappels uit de bomen vielen. Dan moet je niet denken aan dennenappels zoals wij die hier hebben, maar aan het formaat van minimaal 20 cm lang en 10 cm breed met hele scherpe punten. Als je die op je knar krijgt moet je geheid naar het ziekenhuis om gehecht te worden en als ze je een beetje hard raken dan legt je bewustzijn het wel af. Geen pretje dus. Ze hadden het duidelijk deze vakantie op mij gemunt. Eentje landde er op mijn armleuning terwijl ik rustig op m’n stoeltje zat te lezen en eentje presteerde het om vlak voor me op tafel neer te komen, ook weer op een haartje na. Neem van mij aan dat mijn hart aardig op de proef is gesteld. Hij zou pakant onderin m’n tenen wegzakken van schrik. Maar ze hebben me niet klein gekregen…….ha.

Kortom onze vakantie was weer een behoorlijk avontuur en zeker voor herhaling vatbaar!

 

(noot: uit mijn verzameling van eerder gepubliceerde blogs)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: