Ramptoeristen!

Tja ik zit nog steeds ziek thuis, dus ik dacht ik kruip maar in de pen. Je moet toch wat doen om de tijd door te komen en alleen maar slapen is vast ook niet gezond, al zou ik het wel kunnen…..helaas.

Ondanks dat het hoogseizoen weer voorbij is, was het zo even toch weer raak.

Net na de middag besluit ik even m’n bedje te verlaten voor een kopje thee. Terwijl ik de woonkamer binnenloop, in nachttenue en met ontploft piekhaar, hoor ik ineens achter me op z’n plat Amsterdams “kijk eens Truus daar loopt iemand”. Ik draai me verschrikt om en kijk in drie starende gezichten van een stel oude dametjes. Ze staan pal voor het huis en gluren met hun handen tegen het raam naar binnen. Ik probeer snel uit het zicht te komen waarbij ik bijna op m’n lijkbleke bekkie val omdat ik uitglij over de nogal gladde parketvloer. Enigzins gehavend red ik het om in het hoekje van m’n bank te kruipen waar ze me net niet kunnen zien en wacht daar tot ze weg zijn.

Het heeft zo z’n charme wonen in de binnenstad. Dichtbij de winkels, de boulevard, leuke gezellige terrasjes, oude huisjes en pleintjes. Toch zitten er ook mindere kanten aan. Zo heb ik een parkeervergunning nodig waarmee ik maar mag parkeren op drie parkeerplaatsen. Uiteraard heeft mijn scheurijzer maar één plekje nodig, maar op de meest voor de hand liggende parkeerplaats is niet altijd plek en dat komt door een ander groot nadeel van wonen in de binnenstad …….toeristen! Ze komen overal vandaan en je herkent ze uit duizenden. Campingssmokings, stukken plexiglas op hun neus, fototoestel om hun nek, sandalen met geiten wollen sokken aan en om het ensemble compleet te maken een quasi sportieve baseball pet, uit het jaar nul, over hun grijze haar getrokken.

Bij elk huis, standbeeld, monument..kortom…. bij elke hoop stenen, staan ze stil om zichzelf ermee te vereeuwigen. Elke keer weer vraag ik me af wat mensen nou zo boeiend vinden aan het 104e huis dat ze hebben gefotografeerd.

Er worden ook stadswandelingen gegeven onder leiding van een gids. Best leuk en interessant, maar als je in de binnenstad woont is het een regelrechte ramp. Al menig keer moest ik, met m’n nieuwe tweewieler, uitwijken voor een, ineens om de hoek opduikende, groep toeristen, waardoor ik zo ongeveer de stadsmuur inreed. Geen schade maar helaas kan ik weer een, niet zo netjes, woord aan m’n woordenschat toevoegen.

Uiteraard begrijp ik dat het toerisme een belangrijke inkomstenbron is, maar zo af en toe halen ze het bloed onder je nagels vandaan. Ze gaan altijd midden op straat staan, om de 10 meter vraagt iemand je de weg en ze staren met hele groepen tegelijk bij je naar binnen waar je dan uiteraard net, zonder plamuurlaag maar met wallen onder je ogen en coupe wanhoop, door de kamer wandelt….erg fijn!

Maar ja, de stadswandelingen gaan nou eenmaal over “ons” pleintje en de honderden jaren oude stadsmuur loopt nou eenmaal dwars door onze keuken en we zijn nou eenmaal de enige die er met een luikje doorheen kunnen kijken. En dat vinden sommige mensen, die zes hoog achter in een betonnen bunker in de randstad wonen, nou eenmaal bijzonder. Heel begrijpelijk allemaal, maar het lijkt wel alsof mensen vergeten dat er ook daadwerkelijk mensen achter zo’n mooi geveltje wonen. Ach ja, wij (mijn zusje en ik) moeten het nog een tijdje tolereren en aangezien het huisje fantastisch is gaat dat vast lukken.

Bovendien…… nog een paar weken en dan ben ik de toerist, weliswaar zonder campingsmoking en zonder geiten wollen sokken, die laat ik thuis, maar wel met camera en plexiglas op m’n neus!

 

(noot: uit mijn verzameling van eerder gepubliceerde blogs)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: